Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2016

Το κυπαρίσσι και οι δασικές πυρκαγιές: γνώσεις, υποθέσεις και νέες ερευνητικές προσεγγίσεις

Το κυπαρίσσι και οι δασικές πυρκαγιές: γνώσεις, υποθέσεις και νέες ερευνητικές προσεγγίσεις

Δρ Γαβριήλ Ξανθόπουλος, Αναπληρωτής Ερευνητής
Ινστιτούτο Μεσογειακών Δασικών Οικοσυστημάτων
& Τεχνολογίας Δασικών Προϊόντων
Δρ Ανδρέας Γ. Ντούλης, Αναπληρωτής Ερευνητής
Ινστιτούτο Αμπέλου, Λαχανοκομίας & Ανθοκομίας Ηρακλείου
Το κυπαρίσσι (Cupressus sempervirens) είναι ένα δένδρο που φτάνει εύκολα σε ύψος πάνω από τα 25 μέτρα. Είναι δασικό είδος της Ελλάδας και της μεσογειακής λεκάνης γενικότερα, και έχει χαρακτηριστική μορφή και πολύ καλή ποιότητα ξύλου. Στη χώρα μας φυτεύεται μεμονωμένα ή σε ομάδες σε θρησκευτικούς χώρους και κοιμητήρια και για άλλους καλλωπιστικούς ή αισθητικούς σκοπούς αλλά και για άλλους πρακτικούς λόγους, όπως σε δενδροστοιχίες ή σε ανεμοφράκτες για προστασία των καλλιεργειών. Υπάρχουν όμως και φυσικά δάση κυπαρισσιού σε αρκετά μέρη όπως στην Κρήτη, τη Σάμο και τη Ρόδο. Σημαντικό χαρακτηριστικό του είναι η εντυπωσιακή προσαρμογή του στο μεσογειακό κλίμα από υπο-αλπικά οικοσυστήματα μέχρι μέσα σε κοίτες χειμάρρων. Αναπτύσσεται σχεδόν σε κάθε έδαφος και είναι ανθεκτικό τόσο στον παγετό όσο και στην ξηρασία.
Cupressus sempervirens
Επιπλέον των ανωτέρω χρήσεών του , το κυπαρίσσι φυτεύτηκε για πολλά χρόνια στα κράσπεδα δρόμων και αντιπυρικών λωρίδων με στόχο την αντιπυρική προστασία. Χαρακτηριστικά, ο Κοντός (1933) αναφέρει ότι «…άλλοι συνιστούν, ιδίως εις την ξηράν Αττικήν, φράκτας, barrages, από ψευδακακίας, Robinia, ή κυπαρίσσους. Αλλ’ εις την ξηράν Αττικήν, Lauretum, η ακακία, η οποία είναι δένδρον της ζώνης Castanetum, δεν αυξάνεται επί των ξηρών δασικών εδαφών. Και η κυπάρισσος δε, ίνα ευδοκιμήσει εις τα βουνά της Αττικής, θέλει έδαφος καλόν και με σχετικήν υγρασίαν». Ο Στασινόπουλος (1975) προτείνει μεταξύ των δασοκομικών μέτρων που εξασφαλίζουν αντιπυρική προστασία την «υποκατάσταση του ανωρόφου υπό τινος δύσφλεκτου είδους, ως ευκαλύπτου, αϊλάνθου, ξυλοκερατέας, κυπαρίσσου κ.λπ. και κατά προτίμηση εις μίξιν δύο ή περισσοτέρων εκ των ειδών αυτών». Επίσης, περιλαμβάνει το κυπαρίσσι για «ειδικές περιπτώσεις, ως κράσπεδα δρόμων και εν γένει δημιουργίαν πυρασφαλιστικών και καλλωπιστικών μανδυών και «οάσεων» κυμαινόμενου πλάτους ή επιφανείας…» όπου προτείνει να γίνεται μίξη με έτερα καλλωπιστικά δένδρα και θάμνους ως ακακίες κ.λπ. Επίσης, ο Κασσιούμης (1987) σε σχέση με την εισαγωγή νέων δασικών ειδών στα δάση προς διάσπαση των συμπαγών δασών εύφλεκτων κωνοφόρων, προτείνει, εκτός από την εγκατάσταση πλατύφυλλων ειδών, ότι «μπορούν ακόμα να χρησιμοποιηθούν και ορισμένα κωνοφόρα δύσφλεκτα είδη όπως το δικό μας κυπαρίσσι ή τα ξενικά κέδρος του Άτλαντος, γλαυκό κυπαρίσσι κ.λπ.».
Στην πράξη, ακολουθώντας τις παραπάνω απόψεις, ακόμη και πριν τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, έγινε σε πολλές περιοχές φύτευση μερικών σειρών κυπαρισσιών στα κράσπεδα δρόμων και αντιπυρικών λωρίδων με στόχο τη βελτίωση της πιθανότητας να σταματήσει εκεί μια πυρκαγιά. Με την πάροδο του χρόνου τα κυπαρίσσια αυτά αναπτύχθηκαν και σε αρκετές περιπτώσεις εκτέθηκαν σε πυρκαγιές. Αν και υπήρξαν κατά καιρούς κάποιες μαρτυρίες για βοήθεια στην αντιμετώπιση πυρκαγιών, μέχρι σήμερα δεν παρουσιάστηκε στην Ελλάδα οποιαδήποτε τεκμηριωμένη τέτοια έρευνα ή μαρτυρία. Αντίθετα, πολλές φορές έγινε σαφές ότι μία σειρά κυπαρίσσια δεν εμπόδισε μια πυρκαγιά να περάσει ένα δρόμο ή μια αντιπυρική ζώνη. Επιπλέον, κατά καιρούς υπήρξαν περιπτώσεις καταστροφής συστάδων δασών κυπαρισσιού από πυρκαγιά. Έτσι, στην περίοδο 1964-1968 κατά μέσο όρο κάηκε ετησίως το 0,386 % της έκτασης των δασών κυπαρισσιού της χώρας που καλύπτουν συνολικά 6.011 ha. Το ποσοστό αυτό είναι σαφώς μικρότερο από εκείνο της τραχείας πεύκης (Pinus brutia) (1,691%) και της χαλεπίου πεύκης (Pinus halepensis) (1,325%) για την ίδια περίοδο, δεν είναι όμως ασήμαντο. Επίσης, είναι ελαφρά μεγαλύτερο εκείνου της μαύρης πεύκης (Pinus nigra) (0,228%) και των φυλλοβόλων δρυών (Quercus sp.) (0,223%) τα οποία είναι είδη φυόμενα σε μεγαλύτερο υψόμετρο και υγρότερο περιβάλλον. Αποτέλεσμα των ανωτέρω αλλά και της γενικότερης φθίνουσας πορείας της συνολικής δασικής έκτασης που αναδασώνεται ετησίως από τη Δασική Υπηρεσία κατά τις τελευταίες δύο δεκαετίες ήταν η ουσιαστική εγκατάλειψη φυτεύσεων κυπαρισσιών για αντιπυρική προστασία.
Η επιδείνωση του προβλήματος των δασικών πυρκαγιών στην Ελλάδα και τη Μεσογειακή Ευρώπη κατά τις τελευταίες δεκαετίες είναι σαφής. Ένας από τους φυσικούς λόγους στους οποίους αποδίδεται αυτό είναι η αύξηση της ποσότητας της καύσιμης ύλης (συσσώρευση βιομάζας λόγω μειωμένης απόληψής της από το δάσος) και της αύξησης της οριζόντιας και κάθετης συνέχειας αυτής. Η αύξηση της οριζόντιας συνέχειας σημαίνει ότι δεν υπάρχουν στοιχεία στο τοπίο που να εμποδίζουν την εξάπλωση της πυρκαγιάς, ενώ η κάθετη συνέχεια κάνει ευκολότερη τη μετατροπή πυρκαγιών που καίνε καύσιμα επιφανείας (χόρτα, βελόνες, νεκρά κλαδιά, θάμνους) σε πυρκαγιές κόμης οι οποίες έχουν πολύ μεγαλύτερη ένταση και είναι δύσκολο να αντιμετωπισθούν. Έτσι, η ανάγκη να βρεθούν τρόποι και μέθοδοι που θα εμποδίζουν την απρόσκοπτη οριζόντια εξάπλωση των πυρκαγιών στα εύφλεκτα μεσογειακά δάση γίνεται πιο επιτακτική.
Με δεδομένα τα παραπάνω καθώς και από παρατηρήσεις πυρκαγιών στην Τουρκία, όπου υπήρχαν φυτεύσεις κυπαρισσιών στα κράσπεδα αντιπυρικών ζωνών που λειτούργησαν θετικά σε περιπτώσεις μεγάλων πυρκαγιών, το ενδιαφέρον για την αξιοποίηση του κυπαρισσιού για αντιπυρική προστασία αναζωπυρώθηκε. Σήμερα είναι σε εξέλιξη μια σημαντική προσπάθεια, που προσπαθεί να διαφωτίσει με επιστημονικό τρόπο όλες τις πλευρές του θέματος. Πρόκειται για το έργο “Αντιπυρικές λωρίδες από κυπαρίσσι για πρόληψη πυρκαγιών: Μια λύση ρεαλιστική, οικολογική και οικονομική για προστασία των μεσογειακών χωρών” Cyp.Fire – 2G-MED09-70 του Επιχειρησιακού Προγράμματος, “Μεσογειακός Χώρος- MED” του Στόχου “Ευρωπαϊκή Εδαφική Συνεργασία” της Ευρωπαϊκής Ένωσης το οποίο χρηματοδοτείται κατά 75% από την Ευρωπαϊκή Ένωση (FEDER) και κατά 25% από Εθνικούς Πόρους. Από τη χώρα μας στο Cyp.Fire συμμετέχει το ΤΕΙ Κρήτης (Σχολή Τεχνολογίας Γεωπονίας) ενώ η Γενική Διεύθυνση Αγροτικής Έρευνας του ΕΛΓΟ-ΔΗΜΗΤΡΑ συμβλήθηκε ως εξωτερικός εμπειρογνώμων μέσω του Δρα Α. Ντούλη του Ινστιτούτου Αμπέλου, Λαχανοκομίας & Ανθοκομίας Ηρακλείου. Το Cyp.Fire αποτελεί συνέχεια ενός προηγούμενου έργου INTERREG στο οποίο συμμετείχε το ΕΘΙΑΓΕ και το οποίο είχε ως σκοπό την εκτίμηση της προσαρμοστικότητας 50 κλώνων κυπαρισσιού, επιλεγμένων για μια σειρά από διαφορετικές χρήσεις, σε ποικίλα εδαφοκλιματικά περιβάλλοντα κατά μήκος όλης της Μεσογείου.
kuparissia fotia
Στο πλαίσιο του έργου Cyp.Fire εξετάζεται και επιδεικνύεται μεταξύ άλλων η φύτευση πολλαπλών σειρών κυπαρισσιού στα πρανή των δρόμων και στις άκρες των αντιπυρικών ζωνών. Επίσης, διερευνώνται οι προϋποθέσεις επίτευξης καλύτερων αποτελεσμάτων, ανασχετικών στη διάδοση της πυρκαγιάς. Προτείνεται ότι με το κατάλληλο πλάτος ζώνης κυπαρισσιών εμποδίζεται η πτήση από τις καύτρες ενώ πιθανολογείται ότι η πυκνή σκιά τους μαζί με παραγωγή αλληλοπαθητικών ουσιών αποτρέπει την ανάπτυξη υπόροφης βλάστησης. Ο πυκνός τους βελονοτάπητας δεν ξηραίνεται εύκολα, έχει χαμηλότερη αναλογία οξυγόνου προς καύσιμη ύλη από εκείνο των πεύκων και συνεπώς καίγεται δυσκολότερα. Έτσι, με κατάλληλη σχεδίαση είναι δυνατό να εμποδιστεί η μετάδοση της πυρκαγιάς από τη μία στην άλλη πλευρά της αντιπυρικής ζώνης.
Ακόμη, εξετάζεται η γενετική ποικιλότητα του είδους στη διαμόρφωση χαρακτήρων (π.χ. τερπενική σύσταση) που θεωρούνται ότι συμβάλλουν στην “αντιπυρική” συμπεριφορά του είδους ενώ μελετώνται γενετικές παράμετροι ώστε να ταυτοποιηθούν οι επί μέρους χαρακτήρες που ελέγχουν τη μορφή της κόμης. Μελλοντικός στόχος είναι η επιλογή ατόμων που θα συγκεντρώνουν επιθυμητά χαρακτηριστικά.
Πρόσφατα, πραγματοποιήθηκε στο ΤΕΙ Κρήτης στο Ηράκλειο συνάντηση όλων των εταίρων από τη Μεσόγειο που συμμετέχουν στο έργο Cyp.Fire. Στη συνάντηση αυτή προσκλήθηκαν και συμμετείχαν μέλη του Πυροσβεστικού Σώματος και της Πολιτικής Προστασίας της Περιφέρειας Κρήτης. Παρουσιάστηκε ο τρέχων προβληματισμός αλλά και εμπειρικά δεδομένα αναφορικά με την αξιοποίηση του κυπαρισσιού στον περιορισμό των δασικών πυρκαγιών. Εισηγήσεις επίσης πραγματοποιήθηκαν αναφορικά με τις πυρκαγιές και τις παραδοσιακές χρήσεις γης (Δρ Π. Αρβανίτης, Διεύθυνση Δασών Ηρακλείου), προσπάθειες γενετικής ανάλυσης του κυπαρισσιού (Ε. Αβραμίδου) και δεδομένα προσαρμογής (Β. Σαμαριτάκης). Επιπλέον, υπό την επίβλεψη του Δρα Γ. Ξανθόπουλου, επιδείχθηκε η μειωμένη ευφλεκτότητα του κυπαρισσιού σε σχέση με τη χαλέπιο πεύκη σε πειραματικές καύσεις που έγιναν στην πυρίμαχη αεροδυναμική σήραγγα του Μεσογειακού Αγρονομικού Ινστιτούτου Χανίων.
Από τα παραπάνω δημιουργείται η εύλογη ελπίδα ότι με την ολοκλήρωση του έργου Cyp.Fire οι επιχειρησιακοί φορείς διαχείρισης των δασών και των πυρκαγιών στις μεσογειακές χώρες θα έχουν στη διάθεσή τους σαφείς και επιστημονικά τεκμηριωμένες απαντήσεις και οδηγίες όσον αφορά την καλύτερη δυνατή αξιοποίηση του κυπαρισσιού στο πλαίσιο μιας οικολογικής αντιπυρικής προσέγγισης.
Πληροφορίες:
Ινστιτούτο Μεσογειακών Δασικών Οικοσυστημάτων &
Τεχνολογίας Δασικών Προϊόντων,
Τέρμα Αλκμάνος, 11528 Ιλίσια, Αθήνα
τηλ:. 210 7793142, fax: 210 7784602,
e-mail: gxnrtc@fria.gr
Ινστιτούτο Αμπέλου, Λαχανοκομίας & Ανθοκομίας
Ηρακλείου, ΤΘ 2229, 71003 Ηράκλειο Κρήτης
τηλ.: 2810 302316, fax: 2810 245873,
e-mail:andreas.doulis@nagref-her.gr
Πηγή: «ΔΗΜΗΤΡΑ» Περιοδική έκδοση του ΕΘ.Ι.ΑΓ.Ε.

Η κλιματική αλλαγή μπορεί να προκαλέσει το θάνατο πάνω από μισό εκατομμύριο ανθρώπων παγκοσμίως έως το 2050, σύμφωνα με μία νέα μελέτη από το Πρόγραμμα για το Μέλλον των Τροφίμων του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης.

climatechange
Η ομάδα των Βρετανών και Αμερικανών ερευνητών ανακάλυψε ότι αυτοί οι θάνατοι μπορούν να προκύψουν λόγω των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής στη γεωργία, ειδικά στην καλλιέργεια φρούτων και λαχανικών.

Μέχρι το 2050, τα φρούτα και τα λαχανικά μπορεί να μην είναι τόσο ευρέως διαθέσιμα, και η έλλειψη σωστής διατροφής θα βάλει περισσότερους ανθρώπους σε κίνδυνο για καρδιακές παθήσεις, εγκεφαλικά επεισόδια και ορισμένες μορφές καρκίνου.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Μάρκο Σπρίνγκμαν, υπολόγισαν ότι θα υπάρξει μία μείωση 1% στα φρούτα και λαχανικά που καταναλώνονται, ενώ τα διαθέσιμα τρόφιμα σε όλο τον κόσμο θα μειωθούν κατά 3,2%. Η μείωση αυτή θα έχει μεγαλύτερες συνέπειες σε μέρη όπως η Κίνα και η Ινδία, οδηγώντας στο θάνατο περίπου 529.000 ανθρώπων.

«Η επιβάρυνση της υγείας από την κλιματική αλλαγή είναι πολύ μεγαλύτερη από ό,τι νομίζαμε», δήλωσε ο Πίτερ Σκάρμπορο, ερευνητής του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης.

Ακόμη και με τις αβεβαιότητες που υπάρχουν σε μία τέτοια πολύπλοκη πρόβλεψη, η έρευνα εκτιμά ότι οι απώλειες ανθρώπινων ζωών θα κυμανθούν μεταξύ 314.000 και 736.000, ως αποτέλεσμα της μεταβολής της γεωργικής παραγωγής. Ωστόσο οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι μπορούμε ακόμα να λάβουμε μέτρα για να αποτραπούν αρκετοί από αυτούς τους θανάτους.

«Η υιοθέτηση μέτρων και πολιτικών σταθεροποίησης του κλίματος μπορεί να μειώσει τον αριθμό των θανάτων που σχετίζονται με το κλίμα από 29% έως 71%, ανάλογα με την αυστηρότητα τους», αναφέρει η έρευνα. «Η ενίσχυση των προγραμμάτων δημόσιας υγείας που στοχεύουν στην πρόληψη και τη θεραπεία διατροφικών διαταραχών μπορεί επίσης να είναι μια κατάλληλη στρατηγική προσαρμογής στην κλιματική αλλαγή».

https://epoptes.wordpress.com

Κυριακή, 19 Ιουνίου 2016

Το σερί θερμότερων μηνών στην ιστορία συνεχίστηκε και τον Μάιο

Το σερί θερμότερων μηνών στην ιστορία συνεχίστηκε και τον Μάιο

Σύμφωνα με προκαταρκτικές μετρήσεις της NASA, ο Μάιος του 2016 ήταν ο θερμότερος τέτοιος μήνας στον πλανήτη από το 1880, όταν και ξεκίνησε η καταγραφή της θερμοκρασίας. Η μέση παγκόσμια θερμοκρασία επιφάνειας ήταν 0,93 βαθμούς Κελσίου πάνω από το μέσο όρο Μαΐου για το διάστημα 1951-1980, ξεπερνώντας αισθητά το προηγούμενο ρεκόρ, το οποίο τέθηκε το Μάιο του 2014.

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Μετεωρολογικό Οργανισμό, η περασμένη άνοιξη ήταν επίσης η θερμότερη που έχει καταγραφεί στο βόρειο ημισφαίριο, εν μέρει λόγω των πολύ πιο ήπιων συνθηκών στην Αρκτική σε σχέση με το μέσο όρο.


Τόσο η NASA, όσο και η αμερικανική Εθνική Υπηρεσία Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (ΝΟΑΑ) έχουν ήδη προβλέψει ότι το 2016 θα είναι η θερμότερη χρονιά που έχει καταγραφεί ποτέ, παίρνοντας τη σκυτάλη από το 2015 που έθεσε το προηγούμενο αρνητικό ρεκόρ.


Οι δύο υπηρεσίες χρησιμοποιούν λίγο διαφορετικές τεχνικές και συγκριτικά κριτήρια για τη μέτρηση των θερμοκρασιών, καθώς η ΝΟΑΑ θέτει ως σύγκριση το μέσο όρο για τον 20ο αιώνα.

Ακόμα και έτσι, αναμένεται να ανακηρύξει το Μάιο ως το 13ο συνεχόμενο μήνα που θέτει ρεκόρ θερμοκρασίας, ενώ για τη NASA το σερί αυτό είναι οκτώ μήνες.

Ο Φεβρουάριος και ο Μάρτιος μάλιστα έθεσαν συνεχόμενα ρεκόρ για τη μεγαλύτερη διαφορά από το μέσο όρο, σύμφωνα με τα στοιχεία της NOAA.

Η είδηση έρχεται μια ημέρα αφού οι επιστήμονες της Βρετανικής Μετεωρολογικής Υπηρεσίας δημοσίευσαν έρευνα που δείχνει ότι τα παγκόσμια επίπεδα διοξειδίου του άνθρακα έχουν ξεπεράσει το ορόσημο των 400 μερών ανά εκατομμύριο.

Ο σοβαρός αποχρωματισμός των κοραλλιών στα ανοικτά της Αυστραλίας, η ταχεία συρρίκνωση των θαλάσσιων πάγων της Αρκτικής και η πρώιμη τήξη του χιονιού είναι άλλα σημάδια της ταχείας κλιματικής αλλαγής, αναφέρει ο Παγκόσμιος Μετεωρολογικός Οργανισμός.

«Το ισχυρό Ελ Νίνιο ενέτεινε τις υψηλές θερμοκρασίες που έχουμε δει μέχρι στιγμής το 2016. Αλλά η υποκείμενη αιτία της υπερθέρμανσης του πλανήτη παραμένει η παρουσία ανθρωπογενών αερίων του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα», δήλωσε ο Ντέιβιντ Κάρλσον, επικεφαλής του ερευνητικού προγράμματος του οργανισμού.

ΠΗΓΗ: naftemporiki.gr

http://www.real.gr/DefaultArthro.aspx?page=arthro&id=515771&catID=5

Σάββατο, 18 Ιουνίου 2016

Farming without Water

This week, as the nation grapples with the worst drought in decades, the USDA added more than 218 counties to its list of natural disaster areas, bringing the total to 1,584—more than half of all US counties. Farmers in the Midwest and Great Plains have been the hardest hit, but the drought is a growing reality for farmers across the country, including California. While the Secretary of Agriculture won’t comment on the drought’s link to climate change, it’s at the forefront of everyone’s mind, and as global warming unfolds, knowledge of dryland agriculture will become increasingly valuable.
David Little of Little Organic Farm has had to adapt to water scarcity in Marin and Sonoma Counties, where most farmers and ranchers rely on their own reservoirs, wells, and springs, making them particularly vulnerable in years with light rainfall. Through a technique known as dry farming, Little’s potatoes and squash receive no irrigation, getting all of their water from the soil.
Mediterranean grape and olive growers have dry-farmed for thousands of years. The practice was common on the California coast from the 1800s through the early 20th century, but it became a lost art during the mid-century. Today, it is experiencing a modest resurgence along the coast, where temperate, foggy summers offer ideal conditions for dry farming grapes, tomatoes, potatoes, cucumbers, melons, grains, and some tree fruit.
sites/default/files/david_little_in_field.jpg“In the beginning, I searched out people who were known dry-farmers,” says Little, who started in farming in 1995. “It seemed like no one had done it for 30 years or so, and then it wasn’t done much.”
To find mentors, Little made the rounds at local bars, asking older farmers about their experiences. “They were very humble,” he says. “They told stories about how things were done, and I would pick up tidbits.” After years of trial and error, he now considers himself an expert.
To help people understand how dry farming works, Little often evokes the image of a wet sponge covered with cellophane. Following winter and spring rains, soil is cultivated to break it up and create a moist “sponge,” then the top layer is compacted using a roller to form a dry crust (the “cellophane”). This three- to four-inch layer, sometimes referred to as a dust mulch, seals in water and prevents evaporation.
“It’s very challenging because you have to hold the moisture for long periods of time, and you don’t know how different crops are going to react in different areas,” Little says. Much of the land he farms is rolling hills and valleys, which present additional challenges because they hold and move groundwater differently than flat land.
Deprived of any surface irrigation besides the coastal fog, dry-farmed plants develop deep, robust roots to seek out and soak up soil moisture. Because they absorb less water than their conventionally irrigated counterparts, dry-farmed crops are characteristically smaller but more nutrient-dense and flavorful.
sites/default/files/devoto_apple_tree.jpg“When you water a tree, it dilutes the flavor a lot in some cases,” says Stan Devoto, who dry-farms more than 50 varieties of heirloom apples at Devoto Gardens. “Instead of having a really hard, crisp, firm texture, your apple will be two or three times the size of a dry-farmed apple, and you just don’t get the flavor.”
Devoto has been dry-farming in Sebastopol since the 1970s. “We had no choice,” he says. “There’s just not enough water in West [Sonoma] County to water orchards. Pretty much all the orchards are dry-farmed, with the exception of the orchards where trees are planted super close or use dwarf rootstock.”
Having wide orchard rows, which allow tree roots to spread out, is essential for dry-farming apples, as is thinning (removing much of the fruit early in its development) to ensure that each apple gets as much water as possible. In dryer years (like this one), Devoto must work extra hard to control weeds, which drink water needed by thirsty trees. As the summer progresses, the ground slowly dries out, stressing out the fruits as they ripen, which helps the sugars become more concentrated.
But while water conservation and intensely flavorful crops are the clear benefits of dry farming, the major tradeoff is yield. Devoto says that apple growers in West Sonoma County, which was once home to a booming apple industry, only get about 12 tons per acre, compared to 30 to 40 tons produced by large apple farms in the Central Valley.
Similarly, Joe Schirmer of Dirty Girl Produce says that his famous dry-farmed Early Girl tomatoes sometimes yield only about a third of what their irrigated counterparts produce. Meanwhile, Little estimates that he gets about a quarter to a third the yield of large organic potato growers. “It it’s hard to compete with some of these big organic farms that are watering,” he says.
sites/default/files/little_organic_potato_flowers.jpgWithout irrigation, his crops are at the mercy of seasonal rainfall and varying soil conditions from year to year. “You’re on the edge constantly, and one little thing could tip you over,” Little reflects. “We’re barely making it, really, but I believe in coastal farming. I believe we’re going to come back to it.”
While dry farming has geographic limitations, it could pave the way for more coastal agriculture and offer techniques for farmers in dryer areas to farm with less water. “The coast of California used to be our main source of food in the state, until they started developing farms in the Central Valley because of all the water,” Little continues. “Now they’re running out of water.”
Devoto’s Gravenstein apples, an early-season heirloom variety that represents Sonoma County’s agricultural heritage, return to the Ferry Plaza Farmers Market this week. “Apples grown in the West County may not be picture-perfect or super large,” Devoto notes. “But the flavor is just phenomenal.”
Look for Little Organic Farm on Saturdays, Devoto Gardens on Saturdays and Tuesdays, and Dirty Girl Produce on Saturdays and Thursdays at the Ferry Plaza Farmers Market.
Apple photo courtesy of Devoto Gardens. For a slideshow of Little Organic Farm, click here.


Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2016

H θερμότερη άνοιξη που έχει καταγραφεί ποτέ «είναι ανησυχητική»

H θερμότερη άνοιξη που έχει καταγραφεί ποτέ «είναι ανησυχητική»

Η κατάσταση του παγκόσμιου κλίματος το 2016 είναι «ανησυχητική», προειδοποιεί ο Παγκόσμιος Μετεωρολογικός Οργανισμός (WMO), έπειτα από τη δημοσιοποίηση στοιχείων που δείχνουν ότι η φετινή άνοιξη είναι η θερμότερη που έχει καταγραφεί ποτέ.

«Το ασυνήθιστο γίνεται πλέον το συνηθισμένο» σχολίασε ο Ντέιβιντ Κάρσλον, επικεφαλής του τμήματος κλιματικής έρευνας στον οργανισμό.

«Η μέχρι στιγμής κατάσταση του κλίματος για φέτος αποτελεί πηγή ανησυχίας» δήλωσε. «Εξαιρετικά υψηλές θερμοκρασίες. Τήξη των πάγων της Αρκτικής τον Μάρτιο και τον Μάιο σε ρυθμούς που κανονικά δεν βλέπουμε μέχρι τον Ιούλιο. Βροχές που συμβαίνουν μια φορά ανά γενιά» εξήγησε.

Το φαινόμενο Ελ Νίνιο έκανε την αρχή...

Εν μέρει υπεύθυνο για την πρωτοφανή ζέστη ήταν το ισχυρό φαινόμενο Ελ Νίνιο, το οποίο άρχισε να εκδηλώνεται το 2015 στον Ειρηνικό και βαίνει πλέον προς τη λήξη του. Ωστόσο η βασικότερη αιτία της παρατηρούμενης τάσης είναι τα αέρια του θερμοκηπίου που απελευθερώνονται στην ατμόσφαιρα από ανθρώπινες δραστηριότητες, τονίζει ο WMO σε ανακοίνωσή του.

Σε συνέντευξή του στο Associated Press, ο Κάρλσον επισήμανε ότι η μέση θερμοκρασία ήταν υψηλή ή υψηλότερη από το κανονικό για 370 συνεχόμενους μήνες.

Ο οργανισμός επικαλείται μετρήσεις της NASA που δείχνουν ότι μέχρι στιγμής όλοι οι μήνες του 2016 έσπασαν ρεκόρ θερμοκρασίας.

Ο φετινός Μάιος ήταν σε παγκόσμιο επίπεδo 0,95 βαθμούς Κελσίου θερμότερος απο το μέσο όρο της περιόδου 1951-1980, και σύμφωνα με τη NASA το τρίμηνο Μάρτιος-Μάιος ήταν η θερμότερη άνοιξη που έχει καταγραφεί από τότε που άρχισαν οι επίσημες μετρήσεις της θερμοκρασίας τον 19ο αιώνα.

Σύμφωνα πάντως με την Ιαπωνική Μετεωρολογική Υπηρεσία, ο φετινός Μάιος ήταν με μικρή διαφορά ο δεύτερος πιο ζεστός μετά τον Μάιο του 2015. Η αμερικανική Εθνική Υπηρεσία Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (NOAA) δεν έχει ακόμα παρουσιάσει μετρήσεις για τον φετινό Μάιο.

Η θέρμανση ήταν ιδιαίτερα αισθητή στην Αρκτική, όπου το ετήσιο λιώσιμο των πάγων ξεκίνησε νωρίτερα από το συνηθισμένο και έριξε την παγοκάλυψη σε εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα.

«Οι ραγδαίες μεταβολές στην Αρκτική είναι ιδιαίτερα ανησυχητικές. Ό,τι συμβαίνει στην Αρκτική επηρεάζει και τον υπόλοιπο κόσμο» επισήμανε ο Κάρλσον.

Πηγή: tovima.gr

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2016

Φραγκοσυκιά: Mια εύκολη καλλιέργεια με καλές αποδόσεις

Φραγκοσυκιά: Mια εύκολη καλλιέργεια με καλές αποδόσεις
05-02-2013, 13:42




Σημαντικά οικονομικά οφέλη φέρνει η καλλιέργεια φραγκοσυκιάς στην Ελλάδα. Η παραγωγή στη χώρα είναι μηδενική, αλλά, όπως φαίνεται, αποτελεί ιδανική λύση για φτωχά εδάφη, με ελάχιστη φροντίδα. Σε διάστημα τριετίας η υπό σύσταση ομάδα παραγωγών προσδοκά έσοδα 2.000 ευρώ ανά στρέμμα, με τις χαμηλότερες τιμές καρπού στο 1 ευρώ.

 Υψηλά έσοδα με μικρή φροντίδα υπόσχεται στην Ελλάδα η φραγκοσυκιά, ένα φυτό που μας ήρθε από το Μεξικό. Συστηματική καλλιέργεια φραγκοσυκιάς στη χώρα ακόμα δεν υπάρχει, τη βλέπουμε αυτοφυή, κυρίως στην άκρη του δρόμου στις νότιες περιοχές της χώρας. Ωστόσο, όλα δείχνουν πως μπορεί να αποτελέσει καλή λύση για τα φτωχά εδάφη της χώρας που δεν έχουν πολύ νερό. Μάλιστα, ανήκει στις προωθούμενες καλλιέργειες του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων.

 Ο κ. Γιώργος Αλεβίζος βάσισε το καλλιεργητικό του εγχείρημα σε αυτό το μεξικάνικο φυτό, που εν τέλει το... έκανε ελληνικό. Στο φυτώριό του στο Μαυρομάτι Μεσσηνίας πειραματιζόταν επί δέκα χρόνια στα φυτά, σε τέσσερις ποικιλίες της φραγκοσυκιάς. Με 20 στρέμματα στο φυτώριο και πειραματικά στρέμματα σπαρμένα σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, πλέον όλα τους τα φυτά έχουν εγκλιματιστεί στο ελληνικό περιβάλλον.

 Το φυτό

 Ως φυτό ανήκει στην κατηγορία των ζιζανίων. Σύμφωνα με τον κ. Αλεβίζο, αυτό είναι που «τρέλανε» τους επιστήμονες. Όπως λέει χαρακτηριστικά στην «Παραγωγή», «για χρόνια είχαν οι επιστήμονες τη φραγκοσυκιά στην πόρτα τους και δεν ήξεραν τι να την κάνουν, τι ιδιότητες έχει». Η φραγκοσυκιά είναι φυτό που απαιτεί θερμοκρασίες πάνω από 0 και 6 Κελσίου για βέλτιστη ανάπτυξη. Δεν «αγαπά» τις θερμοκρασίες υπό του μηδενός για παρατεταμένο χρονικό διάστημα και είναι ευπροσάρμοστη στις διαφορετικές συνθήκες εδάφους. Τα κατάλληλα εδάφη για καλλιέργεια είναι τα ελαφρά και τα χονδροειδή χωρίς υπεράρδρευση. Το ύψος και ο τόπος που προτείνεται είναι 150 έως 750 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας. Δίνει παραγωγή για 80 χρόνια και δεν έχει εχθρούς. «Τους εχθρούς του, δύο έντομα, τα άφησε πίσω στο Μεξικό, δεν υπάρχουν εδώ» σημειώνει ο κ. Αλεβίζος, προσθέτοντας πως χρειάζεται σωστή καλλιεργητική τεχνική και πολύ φως.

 Οι αποδόσεις και οι τιμές

 Συγκομιδή υπάρχει ένα χρόνο μετά τη φύτευση και εξαρτάται από πότε επιλέγει κανείς να φυτεύσει. Μάλιστα, χρησιμοποιείται και η τεχνική της scozzolatura, της κοπής των πρώτων ανθισμένων λουλουδιών για να πάρουν και δεύτερη άνθιση. Πραγματοποιείται το Μάιο-Ιούνιο, με στόχο τη δεύτερη άνθιση το φθινόπωρο με φρούτα μεγαλύτερα και πιο σαρκώδη, με λιγότερα κουκούτσια. Η παραγωγή της δεύτερης άνθισης έχει ανάγκη από άρδευση. Στις αρδευόμενες καλλιέργειες μπορούμε να πάρουμε απόδοση 2-5 τόνους το στρέμμα. Μετά τη συγκομιδή οι καρποί μπορούν να αποθηκευτούν για 2-3 μήνες στους 6 βαθμούς Κελσίου. Τον πρώτο χρόνο οι αποδόσεις ανέρχονται στα 500 κιλά ανά στρέμμα, για να φτάσει τους 2 τόνους το δεύτερο χρόνο. Σύμφωνα με τον κ. Αλεβίζο, από το δεύτερο έτος και έπειτα τα κιλά αυξάνονται κατά 15% ετησίως.

 Όσο για τις τιμές καρπού, την περίοδο Μαΐου-Απριλίου μπορεί να «πιάσει» τα 5 ευρώ ανά κιλό, αν και δύσκολα έχουν καρπούς τον Απρίλιο τα κτήματα. Από τον Ιανουάριο μέχρι το Μάρτιο οι τιμές κυμαίνονται μεταξύ 2-4 ευρώ το κιλό. Η χαμηλότερη τιμή που μπορεί να φτάσει είναι το 1 ευρώ, και για τον κ. Αλεβίζο μια τιμή ανάμεσα σε 1 με 3 ευρώ είναι πολύ καλή. Στα σουπερμάρκετ ο καρπός έχει υψηλή τιμή. Στην Αυστρία πωλείται προς 18 ευρώ το κιλό και στην Αγγλία προς 14 ευρώ. Στην Ελλάδα ξεπερνά τα 5-6 ευρώ ανά κιλό.

 Οι δυνατότητες του καρπού

 Οι δυνατότητες του καρπού είναι πολλές. Ξεκινούν από τρόφιμο, τσάι, γίνεται μαρμελάδα, γλυκό του κουταλιού, τουρσί, ρακή, ενώ παραδοσιακά χρησιμοποιείται για τη θεραπεία πολλών ασθενειών αλλά και επιφανειακών τραυμάτων. Φαρμακευτικές εταιρείες δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Μελέτες δείχνουν ότι μπορεί να προστατέψει το ανοσοποιητικό σύστημα και την πρόληψη οξειδωτικού στρες, δρώντας ως συλλέκτης ελεύθερων ριζών. Η αντιοξειδωτική δράση προστατεύει τα όργανα και τα κύτταρα. Επιπλέον, το φραγκόσυκο μπορεί να μειώσει την LDL (χαμηλής πυκνότητας λιπο-πρωτεΐνη) σε χαμηλά επίπεδα χοληστερόλης, κάτι που βοηθά στη μείωση της αρτηριακής πίεσης. Το φραγκόσυκο ως φάρμακο κατά του διαβήτη έχει παρατηρηθεί σε κλινικές μελέτες ότι βοηθάει στη σταθεροποίηση των επιπέδων του σακχάρου και είναι αποτελεσματικό στη θεραπεία του διαβήτη τύπου 2.

 Ως ζωοτροφή, η φραγκοσυκιά έχει συγκριτικό πλεονέκτημα την αποτελεσματικότητά της στη μετατροπή του νερού σε ξηρά ύλη, κι έτσι είναι εύπεπτη ενέργεια. «Αν και είναι κάτι το δαπανηρό, ένα τέτοιο εγχείρημα θα μπορούσε ακόμη και να μειώσει την τιμή του γάλακτος» λέει ο κ. Αλεβίζος. Όσο για τη χρήση φραγκοσυκιάς για βιομάζα και βιοαέριο, θεωρεί πως «μάλλον εκεί θα οδηγηθούμε». Ένα στρέμμα φραγκόσυκων παράγει 43.200 μ.3 βιοαερίου.

 Το κόστος

 Αναλύοντας το κόστος, ο κ. Αλεβίζος σημειώνει πως ο ίδιος θα σύστηνε σε κάποιον να ξεκινήσει ακόμα και με 250 στρέμματα. Στο φυτώριο δίνουν προς 5 ευρώ ένα φυτό-μόσχευμα διετίας. Το γονιμοποιούν εκεί για να έχει άμεση ανάπτυξη, ενώ, αν συμβεί κάτι, το αντικαθιστούν. Το μέγιστο αριθμό φυτών που μπορεί να μπει σε 1 στρέμμα, σε μεγάλη πυκνότητα, τον ορίζει στα 200 φυτά ανά στρέμμα. Φυσικά, θα πρέπει να γίνει ανάλυση εδάφους και λίπανση. Το μάζεμα γίνεται με το χέρι, αλλά γι’ αυτό ο καλλιεργητής θα… ανησυχήσει σε ένα χρόνο από τη φύτευση. «Στην ουσία, το φυτεύεις και γυρνάς σε ένα χρόνο να το δεις, το μόνο που θα χρειαστεί είναι ξεχορτάριασμα» υπογραμμίζει ο κ. Αλεβίζος.

Η ομάδα παραγωγών

 Στα σκαριά είναι και η ομάδα παραγωγών. Μέχρι τώρα έχουν συγκεντρωθεί 45 άτομα από πολλές περιοχές της Ελλάδας με 100 στρέμματα. Έχουν φυτέψει περί το 20%, ενώ οι υπόλοιποι έκλεισαν για το Μάιο. Θα βάλουν παραγωγή φυτωρίου, και επόμενος στόχος τους είναι τα 2.000 στρέμματα. Μάλιστα, θα εφαρμόσουν πειραματικά τη συγκαλλιέργεια με αρωματικά φυτά για να αποφύγουν την εμφάνιση ζιζανίων, επιτυγχάνοντας παράλληλα το κέρδος και από μια άλλη καλλιέργεια. Περιμένουν παραγωγή από το 2014 περίπου 200 τόνων και από το 2015 και έπειτα πάνω από 500 τόνους. Σε διάστημα τριετίας προσδοκούν έσοδα 2.000 ευρώ ανά στρέμμα, με τις χαμηλότερες τιμές καρπού στο 1 ευρώ. Ανάλογα με την παραγωγή, θα αναζητήσουν και συμφωνίες για τη διάθεση του καρπού. Για παράδειγμα, αναμένουν καλή ανταπόκριση από την Κεντρική Αγορά Αθηνών, με δεδομένο ότι η Ελλάδα εισάγει 5.000 τόνους το χρόνο.
 Φυσικά, δεν αποκλείουν και τις αγορές του εξωτερικού. Ο ίδιος ο κ. Αλεβίζος θεωρεί καλή προοπτική την καλλιέργεια για έλαιο φραγκόσυκου. Πολλοί το χαρακτηρίζουν «θαυματουργό», λόγω των ιδιοτήτων του. Για να παραχθεί 1 λίτρο λαδιού χρειάζεται ένας τόνος φραγκόσυκου. Το έλαιο πωλείται προς 1.000 ευρώ το λίτρο.

Το φυτό και η ιστορία του

Η φραγκοσυκιά είναι φυτό χυμώδες, δέντρο που φτάνει τα 3-5 μέτρα ύψος. Αποτελείται από cladodes πεπλατυσμένα με σχήμα οβάλ και μήκος 30-40 εκατοστά. Πλάτος 15-25 εκ. και πάχος 1,5-3 εκ. Το ριζικό σύστημα είναι ρηχό και δεν υπερβαίνει τα 30 εκ. σε βάθος, ενώ φτάνει σε αρκετό μήκος. Ο καρπός είναι σαρκώδης με πολλούς σπόρους, το βάρος του οποίου μπορεί να κυμαίνεται από 150-400 γραμμ. Το χρώμα είναι διαφορετικό, ανάλογα με την ποικιλία.

 Το επιστημονικό όνομα του φυτού είναι οπούντια, έτσι το ονόμασε ο βιολόγος Λιναίος – βέβαια, Οπούντια Λοκρίδα ήταν στην αρχαιότητα η περιοχή της σημερινής Αταλάντης. Ο Θεόφραστος στην ιστορία των φυτών κάνει λόγο για ένα δέντρο παραπλήσιο με την ινδική συκή, που βγάζει ρίζες από τα φύλλα του και βρίσκεται κοντά στην Οπούντια (όπους=πόλη των σύκων). Είναι ένα φυτό succulent της οικογενείας cactaceae.

 Το φραγκόσυκο έφτασε στην Ευρώπη γύρω στο 1493 και η πρώτη λεπτομερής περιγραφή έγινε το 1535 από τον Ισπανό Conzalo Fernandez de Oviedo Valdes.

ΤΗΣ AΝΝΑΣ ΑΡΑΜΠΑΤΖH
(arampatzi@paragogi.net)
http://www.paragogi.net/620/fragkosykia-mia-eykolh-kalliergeia-me-kales-apodoseis

Ξεκίνησε η καλλιέργεια φραγκοσυκιάς στην Αργολίδα

Ξεκίνησε η καλλιέργεια φραγκοσυκιάς στην Αργολίδα

Η οικονομική κρίση ανοίγει τώρα νέους ορίζοντες στην αγροτική οικονομία 

Αποτελεί κοινή πίστη ότι η καλλιέργεια φραγκοσυκιάς με βιολογικό τρόπο δεν αποτελεί και την πλέον συνηθισμένη καλλιέργεια, αφού η πλειονότητα δεν γνωρίζει ούτε το πώς τρώγεται αυτό το φρούτο, ούτε τη χρησιμότητά του στον οργανισμό.

Αυτό, όμως, δεν αποτέλεσε ανασταλτικό παράγοντα για κάποιους καλλιεργητές στην Αργολίδα να ξεκινήσουν την καλλιέργειά της, προσδοκώντας ιδιαίτερα θετικά οικονομικά αποτελέσματα με χαμηλό κόστος παραγωγής, αφού οι απαιτήσεις του είναι ελάχιστες. Στο Άργος, ξεχωρίζει η περίπτωση του Παναγιώτη Τσόκολα, ο οποίος δεν είναι παλαιός καλλιεργητής, αλλά κινήθηκε προς την αγροτική ζωή τα τελευταία τρία χρόνια, βιώνοντας τις συνέπειες της κρίσης ως κατασκευαστής, αλλά και ως εργολάβος δημόσιων έργων.

Το κέρδος που δίνει η φραγκοσυκιά δεν πηγάζει μόνο από τη συλλογή του καρπού, αλλά και από την αξιοποίηση και την επεξεργασία των φυλλώματος.

Όπως δήλωσε στην «ΥΧ», η επένδυση στην αγροτική παραγωγή του έδωσε τη δυνατότητα να έχει μία δημιουργική απασχόληση και προσδοκίες για πολύ καλά οικονομικά αποτελέσματα. Τα προβλήματα στην καλλιέργεια του φραγκόσυκου, τώρα που είναι στην αρχή, έχουν να κάνουν με τη διάθεσή του στην αγορά που μπορεί να έχει σχέση με τα μεγάλα σούπερ μάρκετ ή τη διάθεση σε εξαγωγική εταιρεία.

Οι ποσότητες που έχει ο κάθε παραγωγός στην Αργολίδα δεν είναι ακόμα μεγάλες, αλλά ήδη υπάρχουν διεργασίες για τη δημιουργία μίας ομάδας που θα μπορέσει να λύσει προβλήματα αναφορικά με τη διάθεση του προϊόντος αλλά και με την επεξεργασία του. Το κέρδος που δίνει η φραγκοσυκιά δεν πηγάζει μόνο από τη συλλογή του καρπού, αλλά και από την αξιοποίηση του φυλλώματος που, με τη σωστή επεξεργασία, μπορεί να δώσει εντυπωσιακά στοιχεία.

Γιώργος Αργυρίου
http://www.ypaithros.gr/xekinhse-h-kalliergeia-fragkosikias-sthn-argolida/

Τετάρτη, 18 Μαΐου 2016

Φωτοσύνθεση και… φωτοαποσύνθεση!

leaf

Αν είχαμε ξεκινήσει τη βιομηχανική μας επανάσταση μελετώντας προσεκτικά το εργοστάσιο που λέγεται φύλλο, δεν θα είχαμε «γονατίσει» τον πλανήτη μας
Η ανάπτυξη ενός βιονικού φύλλου και μιας μεθόδου αντιστροφής της φωτοσυνθετικής λειτουργίας υπόσχεται φθηνότερα και καθαρότερα καύσιμα οδηγώντας σε νέα βιομηχανική επανάσταση.


Στα μαθηματικά, στη φιλοσοφία και στις τέχνες ο κύκλος θεωρείται το τέλειο σχήμα διότι δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος. Αλλά και στη ζωή μας, αν το καλοσκεφθείτε, όλα τα «στραβά» προκύπτουν όταν παρασυρόμαστε σε συνεχή αγώνα δρόμου και ξεχνούμε πως όλα κάνουν κύκλο. Στην πανανθρώπινη κλίμακα, δείτε τι έχει συμβεί με τη φενάκη της «διαρκούς εξέλιξης»: η ακόρεστη αναζήτηση νέων πόρων καταστρέφει το περιβάλλον και εξαντλεί τα ενεργειακά αποθέματα της Γης, χωρίς ποτέ να σκεφθούμε ότι για να παραμείνει ο πλανήτης μας ζωντανός χρειάζεται να ανακυκλώνει τα πάντα.

Το πάθημα αυτό ενδέχεται να μας γίνει μάθημα χάρη σε δύο επιστημονικές ανακοινώσεις που τις χωρίζει έτος: Τον Φεβρουάριο του 2015 παρουσιάστηκε ένα «βιονικό φύλλο» που επιτελεί φωτοσύνθεση πολύ πιο αποτελεσματικά απ’ ό,τι τα ίδια τα φυτά της φύσης. Και στις 4 Απριλίου 2016 δημοσιεύθηκε μέθοδος αντιστροφής της φωτοσύνθεσης, δηλαδή η επίτευξη φωτοαποσύνθεσης.
Το ότι το πρώτο είναι σημαντικό δεν χρειάζεται και πολλές εξηγήσεις, καθ’ όσον όλοι έχουν ακουστά για το «εργαστήρι της ζωής», τη φωτοσύνθεση, όπου η χλωροφύλλη λειτουργεί ως καταλύτης για να μετατραπεί το φως του ηλίου σε ενέργεια και σάκχαρα που θρέφουν τα φυτά. Το δεύτερο όμως; Γιατί θεωρείται επιτυχία η αντιστροφή του φαινομένου της πρώτης; Και γιατί αυτά τα δύο μαζί μπορούν να κάνουν τον κύκλο που θα μας δώσει την πολυπόθητη λύση στο ενεργειακό δράμα του πλανήτη μας;

Φως σύνθεσης και αποσύνθεσης
Η γνωστή «βιομηχανική επανάσταση» έστησε τις υποδομές του σύγχρονου τεχνολογικού μας πολιτισμού και δόμησε στη συνέχεια την καταναλωτική μας κοινωνία πάνω στην ανακάλυψη του πλαστικού. Ωστόσο τόσο για την κίνηση των μηχανών όσο και για την παραγωγή των πλαστικών θεμέλιος λίθος ήταν και παραμένει η εξόρυξη υδρογονανθράκων και η επεξεργασία τους από την πετροχημική βιομηχανία. Το τίμημα αυτής της ανάπτυξης είναι η ταχύτατη αποστράγγιση των ενεργειακών μας αποθεμάτων, η επεκτεινόμενη μετατροπή του πλανήτη σε χωματερή πλαστικών και η αλλαγή του κλίματος από τις καύσεις των υδρογονανθράκων.
Την προηγούμενη δεκαετία μεγάλες ελπίδες εναποτέθηκαν στη σταδιακή απεξάρτησή μας από το πετρέλαιο, μέσω της παραγωγής αιθανόλης από την κυτταρίνη της βιομάζας. Σύμφωνα με το υπουργείο Ενέργειας των ΗΠΑ, η καύση αιθανόλης μειώνει την εκπομπή αερίων θερμοκηπίου κατά 86% έναντι της βενζίνης. Ωστόσο η φθηνή μέθοδος που είχε βρεθεί για τη διάσπαση της κυτταρίνης και την παραγωγή αιθανόλης – η κατάλυση με ένζυμα – αποδείχθηκε ιδιαίτερα αργή. Ετσι αντιμέτωπα και με την επέλαση του σχιστελαίου και με την τεχνητή πτώση τιμών του σαουδαραβικού πετρελαίου τα περισσότερα εργοστάσια βιομάζας έκλεισαν.
Η πρόσφατη ανακάλυψη της «φωτοαποσύνθεσης», την οποία ανακοίνωσαν γερμανοί και δανοί ερευνητές στο περιοδικό Nature, είναι… εξοργιστικά απλή: ανακάλυψαν ότι όταν εξέθεταν σε άπλετο ηλιακό φως τα ένζυμα πολυσακχαρικής μονο-οξυγενάσης (LPMO), η διάσπαση της κυτταρίνης δεκαπλασιαζόταν!

Ηλιακή αποδόμηση, μια ενεργειακή λύση
«Ηταν ανέκαθεν κάτω από τη μύτη μας, αλλά κανένας δεν το είχε προσέξει» δήλωσε ο επικεφαλής καθηγητής Κλάους Φέλμπι. «Η ίδια διαδικασία που επιτρέπει στη χλωροφύλλη να δεσμεύσει το ηλιακό φως, να εκκινήσει τη φωτοσύνθεση και να βοηθήσει στην ανάπτυξη του φυτικού οργανισμού μπορεί να αξιοποιηθεί και για την αποικοδόμηση της φυτικής ύλης και την απελευθέρωση χημικών ουσιών. Με άλλα λόγια, το τεράστιο ενεργειακό δυναμικό του ηλιακού φωτός μπορεί να αξιοποιηθεί με άμεσο τρόπο ώστε χημικές διεργασίες να επιτελούνται χωρίς την ανάγκη πρόσθετης ενέργειας». Οπως αποδείχθηκε από τα πειράματα της ομάδας, η φωτοαποσύνθεση επιτρέπει την παραγωγή βιοκαυσίμων και βιοχημικών σε συνθήκες δωματίου και μέσα σε 10 λεπτά της ώρας, ενώ προηγουμένως η παραγωγή αυτή απαιτούσε ολόκληρο 24ωρο.
Το ότι υπήρχε στη φύση ένα φαινόμενο αντίστροφο της φωτοσύνθεσης ήταν μια υποψία ριζωμένη από χρόνια στους φυσιοδίφες, όταν παρατηρούσαν τον «μαγικό τρόπο» με τον οποίο μύκητες και βακτήρια απομυζούσαν σάκχαρα και λοιπές θρεπτικές ουσίες από τα φυτά. Η απάντηση στο πώς το κατόρθωναν δόθηκε μόλις τώρα, από την εργασία των ερευνητών του Κέντρου Επιστήμης Φυτών του Πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης. «Την ονομάσαμε φωτοαποσύνθεση επειδή τα ένζυμα χρησιμοποιούν το ηλιακό φως και το οξυγόνο της ατμόσφαιρας για να διασπάσουν και να μετασχηματίσουν δεσμούς του άνθρακα» εξήγησε ο μεταδιδακτορικός φοιτητής της ομάδας Κλάους Μπένεντικτ Μέλερς, «Αντί να δομήσουν φυτικά μόρια και οξυγόνο, όπως γίνεται κατά τη φωτοσύνθεση».
Το τι σημαίνει αυτό για το μέλλον προκύπτει από τα λόγια του καθηγητή Κλάους Φέλμπι: «Πρόκειται για κάτι που αλλάζει ριζικά το παιχνίδι» δήλωσε. «Δυνητικά θα μπορούσε να μετασχηματίσει τη βιομηχανική παραγωγή καυσίμων και χημικών, με τρόπο ώστε να μειωθούν σημαντικά οι ρύποι».

Καταλύτες νέας βιομηχανικής επανάστασης
Η ιστορία του «βιονικού φύλλου» που παρουσιάστηκε πέρυσι ξεκίνησε τo 2008, όταν o καθηγητής Χημείας στο ΜΙΤ Ντάνιελ Νοσέρα δημιούργησε έναν φθηνό καταλύτη από κοβάλτιο και άλας του φωσφόρου που επέτρεπε τη διάσπαση του νερού από το ηλιακό φως και την παραγωγή οξυγόνου και πρωτονίων, με την προοπτική να παράγει και υδρογόνο μέσω ενός καταλύτη από πλατίνα. Ως το 2011 ο Νοσέρα κατάφερε να παρουσιάσει το πρακτικά πρώτο «τεχνητό φύλλο». Ηταν ένα προηγμένο ηλιακό κύτταρο σε μέγεθος τραπουλόχαρτου, ικανό να διασπά το νερό σε οξυγόνο και υδρογόνο με αποτελεσματικότητα δεκαπλάσια εκείνης της φυτικής φωτοσύνθεσης. Ωστόσο το σταδιακά μειούμενο ενδιαφέρον για «οικονομία του υδρογόνου» απογοήτευσε τον καθηγητή: πούλησε την εφεύρεσή του στη Lockheed Martin και πήρε μεταγραφή για το Χάρβαρντ.
Η εκεί συνεργασία του με τη βιοχημικό Πάμελα Σίλβερ της Harvard Medical School οδήγησε στη μετάλλαξη του αρχικού «τεχνητού φύλου» σε «βιονικό φύλλο»: στην εργασία που παρουσίασε στις 9 Φεβρουαρίου 2015 η ομάδα των Νοσέρα και Σίλβερ, στο «Proceedings of the National Academy of Sciences» (www.pnas.org/content/112/8/2337.full.pdf), ο συνδυασμός φωτοβολταϊκού, καταλύτη και ενός γενετικά τροποποιημένου βακτηρίου Ralstonia eutropha παρήγαγε 216 χιλιοστόγραμμα ισοπροπανόλης από ένα λίτρο νερού. Σημειώστε ότι η ισοπροπανόλη (C3H8O) είναι ένα καύσιμο εξίσου καλό με την αιθανόλη ή τη βενζίνη.

Πώς λειτουργεί το βιονικό φύλλο
Η πειραματική διάταξη του βιονικού φύλλου περιελάμβανε ένα σφραγισμένο γυάλινο βάζο με νερό, που εμπεριείχε διοξείδιο του άνθρακα, υδρογόνο και το εν λόγω βακτήριο. Η απλή περιοδική ανάδευση του βάζου έκανε το πεινασμένο βακτήριο να αρχίσει να τρέφεται άμεσα με υδρογόνο. Τα πολλαπλασιασμένα βακτήρια που προέκυψαν βρέθηκαν σε ένα βάζο παρέα με τον καταλύτη διάσπασης του νερού και ένα ηλεκτρόδιο από ανοξείδωτο χάλυβα που είχε συνδεθεί σε μια φωτοβολταϊκή διάταξη. Επειτα από λίγες ημέρες το «βιονικό φύλλο» άρχισε να εκπέμπει φως και να παράγει ισοπροπανόλη.
Ποσοτικά η τεχνητή αυτή φωτοσύνθεση είναι απίστευτα αποδοτική, καθ’ όσον αξιοποιεί ως και το 80% του προσλαμβανόμενου ηλιακού φωτός, όταν η φωτοσύνθεση των φυτών αξιοποιεί μόλις το 1%. Ποιοτικά όμως εκείνο που αξίζει είναι αυτό που κρύβει μέσα της: η αντιστροφή της καύσης. Δηλαδή το ότι μέσω ηλιακού φωτός και βακτηρίων μπορούμε να πάρουμε το μέγιστο κατάλοιπο των καύσεων παγκοσμίως, το διοξείδιο του άνθρακα, και να το ξανακάνουμε καύσιμο! Και σε όλο αυτό το απόθεμα απόβλητου άνθρακα ως πρώτη ύλη θα πρέπει να προσθέσουμε τον εκατονταπλάσιο άνθρακα που παράγει κάθε έτος ο πλανήτης, από τη φυσική φωτοσύνθεση των φυτών.
Τελικά όλα δείχνουν ότι η επόμενη βιομηχανική επανάσταση μόλις ξεκίνησε. Μόνο που αντί για το πετρέλαιο ως κινητήριο δύναμη θα έχει πλέον την ανακυκλούμενη φωτοσύνθεση και φωτοαποσύνθεση, μέσω ηλεκτροβιολογικών κυκλωμάτων. Ο κύκλος, επιτέλους, θα κλείσει.

ΠΗΓΗ:

Δευτέρα, 16 Μαΐου 2016

Νήσοι Κέιμαν: Εκατομμύρια γενετικά τροποποιημένα κουνούπια για την καταπολέμηση του ιού Ζίκα




Τα αρσενικά κουνούπια της Oxitec δεν δαγκώνουν ή μεταδίδουν τη νόσο, αλλά αναπαράγονται με τα θηλυκά του είδους Aedes aegypti, το είδος κουνουπιών που αποτελεί τον κύριο φορέα ασθενειών όπως ο ιός Ζίκα και ο δάγκειος πυρετός. Λόγω της τροποποιημένης γενετικής των αρσενικών κουνουπιών, τα νέα υβριδικά κουνούπια που προκύπτουν δεν ζουν πολύ και δεν μπορούν να αναπαραχθούν, και πεθαίνουν με μηδαμινές επιπτώσεις στο περιβάλλον, υποστηρίζουν οι εκπρόσωποι της εταιρείας.
Η βρετανική εταιρεία και η κυβέρνηση των Νήσων Κέιμαν έχουν συνεργαστεί ξανά στο παρελθόν, αλλά τα σχέδιά τους έγιναν πιο επιτακτικά λόγω της συνεχιζόμενης εξάπλωσης του ιού Ζίκα. Το Κέντρο Έρευνας και Ελέγχου Κουνουπιών των Νήσων δοκίμασε τα κουνούπια και ανακάλυψε πως ο πληθυσμός των κουνουπιών-φορέων μειώθηκε κατά 96 τοις εκατό.
Με την υπογραφή αυτής της νέας συμφωνίας, τα εκατομμύρια τροποποιημένων κουνουπιών θα απελευθερωθούν αρχικά στο μεγαλύτερο από τα τρία νησιά του συμπλέγματος της βρετανικής υπερπόντιας έκτασης.
Αρχικά, οι υπεύθυνοι θα περάσουν δύο μήνες ενημερώνοντας τους ντόπιους για το πώς λειτουργούν τα κουνούπια. Στη συνέχεια, τα πρώτα κουνούπια θα απελευθερωθούν σε μια περιοχή 1.800 κατοίκων,  Αν τα αποτελέσματα είναι ενθαρρυντικά, τότε το πρόγραμμα θα εφαρμοστεί και στο υπόλοιπο νησί.
Τα γενετικά τροποποιημένα κουνούπια είναι πιθανό να απελευθερωθούν επίσης στα νησιά Κιζ της αμερικανικής πολιτείας Φλόριντα, καθώς έχει ήδη διαταχθεί μία προκαταρκτική μελέτη για τις επιπτώσεις των κουνουπιών της Oxitec.
Ο ιός Ζίκα αποτελεί σοβαρό πρόβλημα στη Βραζιλία, η εξάπλωση του οποίου ξεκίνησε από εκεί τον Απρίλιο του 2015 και έχει ως αποτέλεσμα, μεταξύ άλλων, ένα σημαντικό αριθμό γεννήσεων εμβρύων με μικροκεφαλία και άλλες εγκεφαλικές παθήσεις. Η αντιμετώπιση του προβλήματος με γενετικά τροποποιημένα κουνούπια έχει προταθεί από αρκετούς διεθνείς ειδικούς, με τη χώρα να βρίσκεται στο διεθνές προσκήνιο ενόψει Ολυμπιακών Αγώνων.

http://www.naftemporiki.gr/story/1101873/nisoi-keiman-ekatommuria-genetika-tropopoiimena-kounoupia-gia-tin-katapolemisi-tou-iou-zika

Τετάρτη, 27 Απριλίου 2016

ΟΔΗΓΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΗΠΟ 2016

ΟΔΗΓΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΗΠΟ 2016

ΟΔΗΓΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΗΠΟ 2016
“Μην αφήνεις για αύριο, αυτό που μπορείς να κάνεις σήμερα!”
Ένας αναγνώστης μας πριν από μερικά χρόνια μας έστειλε ένα e-mail που άρχιζε με την εξής φράση: «Ανάμεσα σε αυτά που πρέπει να προστατεύσουμε είναι ασφαλώς το καταφύγιο μας, ο κήπος μας». Οι δυσκολίες της καθημερινότητας δεν πρέπει να μας οδηγήσουν σε αδράνεια. Το αντίθετο μάλιστα! Η φροντίδα του κήπου και η ασχολία μας με τα φυτά και τη φύση μόνο καλό θα μας κάνει. Μπορεί λοιπόν ο χειμώνας να μην ήταν πολύ βαρύς όμως τις “ζημιές” του τις έχει κάνει. Η άνοιξη έρχεται και μερικά φυτά θα πρέπει να αντικατασταθούν, το γκαζόν και τα άλλα φυτά χρειάζονται και πάλι το λίπασμα και τα κλαδέματά τους, τα ζιζάνια κάνουν την εμφάνιση τους, τα καινούργια λαχανικά σιγά-σιγά φυτεύονται στο λαχανόκηπο.
Στο νέο τεύχος του ΟΔΗΓΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΗΠΟ 2016 παρουσιάζουμε όμορφους κήπους που θα δώσουν πολλές ιδέες για τον δικό σας χώρο. Επιπλέον, τολμούμε να ανοίξουμε το θέμα του Ελληνικού κήπου και της προοπτικής του ως μια παγκόσμια τάση. Δημοσιεύουμε επίσης καλλωπιστικά φυτά και δέντρα που θα μπορούσαν να ανανεώσουν τον κήπο και τη βεράντα σας. Μια σειρά από νέα και απαραίτητα μηχανήματα και εργαλεία κήπου που θα κάνουν αποτελεσματική και πιο ξεκούραστη τη φροντίδα των φυτών σας. Προτάσεις για το λαχανόκηπο, το έδαφος και τις λιπάνσεις. Ένας ολοκληρωμένος Οδηγός για το λαχανόκηπο με τις απαραίτητες συνθήκες καλλιέργειας 15 λαχανικών που θα πρέπει να γνωρίζουμε.
Ας αξιοποιήσουμε λοιπόν τα θέματα του Οδηγού για τον Κήπο 2016 και τη συσσωρευμένη γνώση για τον κήπο, τα φυτά, τη διακόσμηση, που 21 χρόνια τώρα μαζί αποκτήσαμε, και σε πείσμα όσων μας θέλουν απογοητευμένους και αδρανείς, ας χαρίσουμε το καλύτερο δώρο στον εαυτό μας, στην οικογένειά μας και στους φίλους μας. Τον πιο ωραίο κήπο από κάθε άλλη χρονιά.

ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΑ – ΟΔΗΓΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΗΠΟ 2016

  • σύστημα Kombi: Πολυ… μηχανήματα κήπου.
  • Έτοιμος σάκος καλλιέργειας oikiaLAVA.
  • Αττικό Φυτωριακό Πάρκο.
  • Οι 10 τάσεις για τον κήπο του 2016.
  • Άγρωστις: Ένας χρόνος χλοοτάπητας Προμηθέας.
  • Αρώνια, Aronia melanocarpa, Rosaceae.
  • Ένας κήπος σε επίπεδα, γεμάτος με φυτά.
  • Γιατί είναι απαραίτητο το έδαφος για τα φυτά;
  • Μπαλκόνι στη Μεσόγειο.
  • EcoPots: Νέες μοντέρνες προτάσεις.
  • CLUB MED Γρεγολίμανο.
  • Παρουσιαση βεράντας: Εικαστικές παρεμβάσεις.
  • Ελληνικός κήπος: Αξία & προοπτική για παγκόσμια τάση.
  • Μαγνόλιες: Φυτά με εντυπωσιακή όψη!
  • Ακακία Κωνσταντινουπόλεως.
  • Γλυτσίνια: Λουλούδια με μεγάλη καλλωπιστική αξία.
  • …κήπος με άνεση και ποιότητα.
  • Αμπέλι: Οι βασικές εργασίες για ποιοτική παραγωγή.
  • Σύγχρονη μέθοδος διαχείρισης αγριόχορτων.
  • Διάδρομοι – μονοπάτια: Η μαγεία στον κήπο.
  • ΙΔΕΕΣ για ΥΠΕΡΟΧΕΣ ΒΕΡΑΝΤΕΣ.
  • Διαμορφωμένος & επισκέψιμος ΤΑΡΑΤΣΟΚΗΠΟΣ.
  • Λιτός κήπος σε αρμονία με το φυσικό τοπίο.
  • Οδηγός για τον οικιακό λαχανόκηπο.
ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΣΤΑ ΠΕΡΙΠΤΕΡΑ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ 
ΟΔΗΓΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΗΠΟ 2016

Οδηγίες δειγματοληψίας για ανάλυση

Όταν θέλουμε να κάνουμε μια χημική ανάλυση είτε αυτό αφορά σε νερό, χώμα, τρόφιμο ή οτιδήποτε άλλο, τότε θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας ορισμένες βασικές κατευθυντήριες γραμμές στο πως θα συλλέξουμε το σωστό δείγμα ώστε να έχουμε και τα πιο αντιπροσωπευτικά αποτελέσματα από τη χημική ανάλυση.

Δειγματοληψία νερού για αποστολή στα χημικά εργαστήρια

Οδηγίες δειγματοληψίας για ανάλυση
Απαιτούμενος εξοπλισμός:
  •     Δοχείο 0,5 L PET (κοινό μικρό μπουκάλι εμφιαλωμένου νερού) τεμάχια 2
  •     Δοχείο ουροσυλλέκτη αποστειρωμένο (κοινό φαρμακείου) τεμάχια 4
  •     Μαρκαδόρο ανεξίτηλο
  •     Κιβώτιο κατάλληλων διαστάσεων
  •     Μονωτική ταινία
  •     Αναπτήρας
Με έναν αναπτήρα απολυμαίνουμε το μεταλλικό στόμιο της βρύσης από την οποία θα συλλέξουμε το δείγμα εφαρμόζοντας την φλόγα για μερικά δευτερόλεπτα στο σύνολο του στομίου, εσωτερικά και εξωτερικά, με τη βρύση κλειστή.
Κατόπιν ανοίγουμε την βρύση και την αφήνουμε να «τρέξει» για 15 λεπτά περίπου. Με την βρύση να τρέχει ξεπλένουμε καλά την φιάλη PET 4 με 5 φορές και την γεμίζουμε μέχρι το χείλος. Κλείνουμε καλά το πώμα και σφραγίζουμε με την μονωτική ταινία. Δεν κλείνουμε την βρύση καθ’ όλη τη διάρκεια. Εν συνεχεία ανοίγουμε τους ουροσυλλέκτες έναν-έναν και τους γεμίζουμε αρκετά κοντά στο χείλος. Τους σφραγίζουμε όπως και πριν με την μονωτική ταινία.
Τα δοχεία αποτελούν ΕΝΑ ΔΕΙΓΜΑ. Επισημαίνουμε τα δοχεία με τον ανεξίτηλο μαρκαδόρο γράφοντας το επώνυμο του αποστολέα, την ημερομηνία και τον αύξοντα αριθμό του δείγματος.
Αν πρόκειται για νερό γεώτρησης βεβαιωνόμαστε ότι η γεώτρηση έχει λειτουργήσει αρκετή ώρα ώστε να μην συλλέξουμε τα πρώτα χώματα και στερεά.

Δειγματοληψία εδάφους για αποστολή στα χημικά εργαστήρια

Οδηγίες δειγματοληψίας για ανάλυση
Απαιτούμενος εξοπλισμός:
  •     Εργαλείο αφαίρεσης στήλης χώματος
  •     Σακούλα πλαστική γερή τεμάχια 1
  •     Μαρκαδόρο ανεξίτηλο
  •     Κιβώτιο κατάλληλων διαστάσεων
  •     Μονωτική ταινία
Η συνήθης, απλουστευμένη πρακτική είναι η εξής: Από κάθε 5 στρέμματα πρέπει να ληφθεί οπωσδήποτε ένα δείγμα. Εάν υπάρχουν ανομοιογένειες στην κλίση και / ή τη μηχανική του εδάφους εντός του ενός στρέμματος τότε πρέπει να ληφθούν παραπάνω δείγματα ανά στρέμμα.
Μετράμε το ύψος της καλλιέργειας. Με το κατάλληλο εργαλείο (εργαλείο “καρότο” ή πατόφτυαρο) αφαιρούμε ποσότητα χώματος σε απόσταση από το κορμό του φυτού ίση με το μισό του ύψους του. Το βάθος ποικίλλει ανάλογα με την καλλιέργεια και το τύπο του εδάφους. Για κηπευτικά 30 εκατοστά είναι ικανοποιητικό βάθος, ενώ για δενδροκαλλιέργειες απαιτείται βάθος  0,60 μέτρα. Προσέχουμε πάντα να εκτελούμε την δειγματοληψία πριν από την λίπανση.
Το σύνολο της αφαιρεθείσας ποσότητας μπορεί να είναι γύρω στα 500 γραμμάρια. Η αφαιρεθείσα ποσότητα τοποθετείται σε πλαστική σακούλα. Επισημαίνουμε την σακούλα με τον ανεξίτηλο μαρκαδόρο γράφοντας το επώνυμο του αποστολέα, την ημερομηνία και τον αύξοντα αριθμό του δείγματος (αν για παράδειγμα είναι το τρίτο από πέντε δείγματα που θα στείλουμε, γράφουμε στην σακούλα “3από5”).

Δειγματοληψία αποβλήτων για αποστολή στα χημικά εργαστήρια

Οδηγίες δειγματοληψίας για ανάλυση
Απαιτούμενος εξοπλισμός:
  •     Δοχείο 0,5 L PET (κοινό μικρό μπουκάλι εμφιαλωμένου νερού) τεμάχια 1
  •     Δοχείο 1,5 L PET (κοινό μεγάλο μπουκάλι εμφιαλωμένου νερού ) τεμάχια 1
  •     Δοχείο ουροσυλλέκτη αποστειρωμένο (κοινό φαρμακείου) τεμάχια 2
  •     Μαρκαδόρο ανεξίτηλο
  •     Κιβώτιο κατάλληλων διαστάσεων
  •     Μονωτική ταινία
  •     Σκοινί κατάλληλου μήκους
Στόχος είναι να πάρουμε αντιπροσωπευτικό δείγμα από το μέσο της λιμνοδεξαμενής. Για το λόγο αυτό χρησιμοποιούμε μια φιάλη PET 1,5 L στην οποία δένουμε γύρω από το στόμιο ένα σπάγκο κατάλληλο μήκους και την εμβαπτίζουμε στη λιμνοδεξαμενή ακριβώς στο κέντρο της μέχρι να γεμίσει. Κάνουμε την διαδικασία αυτή 4 με 5 φορές ώστε να πλυθεί η φιάλη. Μετά την συλλέγουμε γεμάτη. Στο τέλος της διαδικασίας δεν μας είναι χρήσιμη, αφού την θέλουμε μόνο για να μεταφέρουμε το δείγμα.
Από τη φιάλη που γεμίσαμε παραπάνω ξεπλένουμε καλά την φιάλη PET 0,5 L 2 με 3φορές και την γεμίζουμε μέχρι το χείλος. Κλείνουμε καλά το πώμα και σφραγίζουμε με την μονωτική ταινία. Εν συνεχεία ανοίγουμε τους ουροσυλλέκτες έναν έναν και τους γεμίζουμε αρκετά κοντά στο χείλος. Τους σφραγίζουμε όπως και πριν με την μονωτική ταινία.
ΠΡΟΣΟΧΗ: Τα τρία αυτά δοχεία (φιάλη PET 0,5 L + 2 ουροσυλλέκτες) αποτελούν ΕΝΑ ΔΕΙΓΜΑ. Επισημαίνουμε τα τρία δοχεία με τον ανεξίτηλο μαρκαδόρο γράφοντας το επώνυμο του αποστολέα, την ημερομηνία και τον αύξοντα αριθμό του δείγματος (αν για παράδειγμα είναι το τρίτο από πέντε δείγματα που θα στείλουμε, γράφουμε και στα τρία δοχεία“3από5”).

Δειγματοληψία τροφίμων για αποστολή στα χημικά εργαστήρια

Οδηγίες δειγματοληψίας για ανάλυση
Για την παρακολούθηση των συστημάτων HACCP διαθέτουμε ΙΧ Ψυγείο 3,5 τόνων και δοχεία καταψύξεως. Η παραλαβή και παρακολούθηση γίνεται κατόπιν συνεννόησης στο χώρο σας.
Για στερεά και υγρά τρόφιμα που πρόκειται να εξεταστούν για χημικές παραμέτρους χρειάζεται μόνο ένας ουροσυλλέκτης αποστειρωμένος. Τον γεμίζουμε με το προς εξέταση τρόφιμο (περίπου 100 γρ.), το πωματίζουμε και το σφραγίζουμε καλά με μονωτική ταινία. Επισημαίνουμε το δοχείο με ανεξίτηλο μαρκαδόρο γράφοντας το επώνυμο του αποστολέα, την ημερομηνία και τον αύξοντα αριθμό του δείγματος (αν για παράδειγμα είναι το τρίτο από πέντε δείγματα που θα στείλουμε, γράφουμε και στα τρία δοχεία “3από5”).

Για περισσότερες πληροφορίες:
Yperaksia.gr
Υπηρεσίες περιβαλλοντικής αξιολόγησης και αναλύσεων
Κέντρα συλλογής δειγμάτων, με δωρεάν παραλαβή από όλη την Ελλάδα –
Διεύθυνση – υποκαταστήματα – yperaxia.gr
1. Λεωφ. Αθηνών 380, Αθήνα,
2. Ηρώων Πολυτεχνείου 71, Λάρισα,
3. Καραϊσκάκη 85, Λαμία,
Τηλ. επικοινωνίας: 211 800 4020
www.yperaksia.gr

Στο συγκεκριμένο χημικό εργαστήριο πραγματοποιούνται, με τις καλύτερες μεθόδους και προδιαγραφές, όλες οι Χημικές αναλύσεις, για επαγγελματική ή ιδιωτική χρήση. Πιο συγκεκριμένα γίνονται αναλύσεις τροφίμων, αναλύσεις εδαφών, αναλύσεις νερών, αναλύσεις αποβλήτων, φυλλοδιάγνωση. Επιπλέον, η δραστηριότητα της εταιρείας διευρύνεται και στην Πιστοποίηση προϊόντων, Πιστοποίηση κατά ISO, Kατάταξη χημικών ουσιών, Περιβαλλοντική αδειοδότηση, Μελέτη υγρών αποβλήτων, Eξυγίανση νερού, Μελέτες γεωτρήσεων, Μελέτες κατά ISO 14000.
Ευχαριστούμε το Εργαστήριο Χημικών Αναλύσεων – yperaksia.gr, για τα κείμενα και τις οδηγίες που ευγενικά μας παραχώρησε.

http://yperaksia.gr/




Ίδρυση ΠΜΣ «Οικολογία και Διαχείριση της Βιοποικιλότητας»

viopoikilotita biodiversity

Με απόφαση του Πρύτανη του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών ιδρύεται Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών (ΠΜΣ) με τίτλο: «Οικολογία και Διαχείριση της Βιοποικιλότητας» το οποίο θα λειτουργήσει, από το ακαδημαϊκό έτος 2016−2017, στο Τμήμα Βιολογίας.

Αντικείμενο του Προγράμματος είναι η προαγωγή της γνώσης και της έρευνας στους τομείς αιχμής που περιλαμβάνονται στο ευρύτερο φάσμα της Οικολογίας, με έμφαση στο χερσαίο περιβάλλον, της Διαχείρισης της Βιοποικιλότητας και των εφαρμογών της επιστήμης της Οικολογίας.

Το Πρόγραμμα απονέμει Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Ειδίκευσης (ΜΔΕ) στην «Οικολογία και Διαχείριση της Βιοποικιλότητας».

Κατηγορίες Πτυχιούχων
Στο ΠΜΣ γίνονται δεκτοί πτυχιούχοι Τμημάτων Βιολογίας, Δασολογίας, Χημείας, Φαρμακευτικής, Κτηνιατρικής και Γεωπονικών Σχολών Πανεπιστημίων της ημεδαπής ή ομοταγών ιδρυμάτων της αλλοδαπής, καθώς και πτυχιούχοι άλλων Πανεπιστημιακών Τμημάτων και Τ.Ε.Ι. συναφούς γνωστικού αντικειμένου.

Χρονική Διάρκεια
Η χρονική διάρκεια για την απονομή του Μεταπτυχιακού Διπλώματος Ειδίκευσης (ΜΔΕ) είναι τέσσερα (4) εξάμηνα για το πρόγραμμα πλήρους φοίτησης και έξι (6) εξάμηνα για το πρόγραμμα μερικής φοίτησης.
dasarxeio.com

Λίπανση της ελιάς

Η ελιά όπως κάθε φυτό χρειάζεται λίπανση κάθε χρόνο. Η ποσότητα λιπάσματος, ο τύπος λιπάσματος και ο χρόνος εφαρμογής καθορίζονται μετά από μελέτη πάρα πολλών παραγόντων.
Γενικά η ελιά απαιτεί κυρίως τα πιο κάτω λιπαντικά στοιχεία:

ΑΖΩΤΟ (Ν)

Το στοιχείο που χρειάζεται σε μεγάλες ποσότητες και κάθε χρόνο. Η ελιά αντιδρά σχεδόν πάντα θετικά στη σωστή και επαρκή λίπανση με άζωτο. Είναι ίσως το στοιχείο με τη μεγαλύτερη ποσοτικά έλλειψη στην καλλιέργεια της ελιάς.
Επίδραση αζώτου: Ευνοεί τη βλάστηση, την καρπόδεση, την ανάπτυξη του καρπού και γενικά την εν γένει ανάπτυξη του φυτού. Το άζωτο (Ν) ως στοιχείο κυκλοφορεί σε πολλές μορφές.
Παράδειγμα λιπασμάτων: Θειική αμμωνία (21% Ν), νιτρική αμμωνία (34% Ν), ουρία (46% Ν) κ.α.
Ποσότητα αζώτου: Από βιβλιογραφική ανασκόπηση φαίνεται ότι για τις συνθήκες της Κρήτης χορήγηση 800 φρ. – 1000 γρ. καθαρού αζώτου/ δέντρο/έτος (πρδ. 4,5 κιλά θειική αμμωνία ή 3 κιλά νιτρική ή 2 κιλά ουρία) είναι αρκετή αν και στην πράξη χορήγηση μεγαλύτερων από τις παραπάνω ποσότητες είχαν ακόμη καλύτερα αποτελέσματα.
Σε μακροχρόνια πειράματα που έχουν λάβει χώρα στο Ινστιτούτο Υποτροπικών Φυτών και Ελιάς Χανίων βρέθηκε ότι χορήγηση 800 γρ. Ν/δέντρο/έτος αύξησε την παραγωγή από 51,8%-105,63% σε σχέση με τις ελιές που δε λιπάνθηκαν καθόλου με Ν.
Περίοδος εφαρμογής αζώτου

Πολύ κρίσιμες περίοδοι κατανάλωσης αζώτου από το δέντρο είναι:

  • Από την έναρξη σχηματισμού νέας βλάστησης (Φεβρουάριο – Μάρτιο) έως και την καρπόδεση (Μάιο).
  • Στάδιο ξυλοποίησης ενδοκαρπίου (τέλη Ιουλίου-αρχές Αυγούστου για τις συνθήκες της Κρήτης).
Τις παραπάνω περιόδους η ελιά πρέπει να είναι επαρκώς εφοδιασμένη με άζωτο.
Πρακτικές συμβουλές
Μην κοιτάτε μόνο το όνομα του λιπάσματος αλλά κυρίως ελέγξτε τι περιέχει % από το κάθε στοιχείο.
Το κόστος σακιού δεν έχει πολύ μεγάλη σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι το κόστος ανά μονάδα.
Μην λιπαίνετε χωρίς τη γνώμη τεχνικού γεωπόνου.
Να κάνετε όποτε είναι δυνατόν ανάλυση εδάφους – σας γλιτώνει από άσκοπες λιπάνσεις άρα και άσκοπα έξοδα.
Mην ξεχνάτε: Οι τρεις αριθμοί που αναγράφονται πάνω στις συσκευασίες των λιπασμάτων αναγράφουν την επί τοις εκατό (%) περιεκτικότητά τους στα τρία στοιχεία (άζωτο, φώσφορος, κάλιο). Παράδειγμα το λίπασμα “δεκαπεντάρι” δηλαδή λίπασμα με σύνθεση 11-15-15 περιέχει: 11% άζωτο, 15% φώσφορο, 15% κάλιο = 41% σύνολο λιπαντικών μονάδων.
Η συγκομιδή της ελιάς

ΦΩΣΦΟΡΟΣ (Ρ)

Η ελιά γενικά δεν καταναλώνει φώσφορο σε μεγάλες ποσότητες και δεν αντιδρά πάντα στην προσθήκη του στοιχείου αυτού. Στην Κρήτη παρατηρούνται πολύ σπάνια φαινόμενα έλλειψης φωσφόρου. Γενικά προσθήκη Ρ στην ελιά συνίσταται να γίνει μετά από ανάλυση εδάφους ή εναλλακτικά συστήνεται να προστίθεται με φειδώ (πρδ. 10-20 μονάδες Ρ2Ο5 ανά στρέμμα κάθε 3-4 έτη). Μην ξεχνάμε και το υψηλό κόστος αγοράς του.

ΚΑΛΙΟ (Κ)

Παλαιότερα υπήρχε η άποψη ότι η ελιά δεν χρειάζεται να λιπαίνεται με κάλιο διότι ‘το κάλιο το παράγει το έδαφος’ . Σήμερα έχει αποδειχθεί ότι το κάλιο είναι απαραίτητο κυρίως τις χρονιές όπου αναμένουμε παραγωγή (βεντέμα). Το κάλιο είναι σημαντικό στοιχείο για την ελαιογέννεση δηλαδή την επί τοις εκατό (%) περιεκτικότητα σε λάδι του ελαιοκάρπου. Επίσης το κάλιο καθιστά το φυτό πιο ανθεκτικό σε μυκητολογικές παθήσεις, την ξηρασία και τον παγετό. Κάθε 100 κιλά ελαιοκάρπου απομυζούν από το έδαφος περίπου 1000 γρ. καλίου (Κ2Ο). Το κάλιο πρέπει να προστίθεται σε ικανοποιητικές ποσότητες κάθε χρόνο το πολύ κάθε δύο χρόνια.
Ποσότητα καλίου: Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι η ποσότητα του καλίου που μπορεί να προστεθεί ανά δέντρο τη χρονιά που αναμένουμε παραγωγή είναι από 500 γρ. – 1000 γρ. Κ2Ο/παραγωγικό δέντρο πρδ. 1- 2 κιλά θειικού καλίου (50% Κ2Ο) / δέντρο.
Προσοχή: Στους αρδευόμενους ελαιώνες μπορεί να χρησιμοποιηθεί κάλιο και υπό μορφή νιτρικού (46% Κ2Ο) ή υδατοδιαλυτού θειικού καλίου (50% Κ2Ο) με υδρολίπανση, την περίοδο σκλήρυνσης του ενδοκαρπίου (κουκούτσι), περί τα τέλη Ιουλίου για τις συνθήκες της Κρήτης με ποσότητα 0,5-1,0 κιλό/δέντρο. Με την παραπάνω τεχνική επιτυγχάνεται τόσο βελτίωση της περιεκτικότητας του καρπού σε λάδι όσο και μείωση του φαινομένου της παρενιαυτοφορίας.

ΒΟΡΙΟ (Β)

Ιχνοστοιχείο ή αλλιώς μικροστοιχείο το οποίο έχει δημιουργήσει τα τελευταία χρόνια πολλά προβλήματα στην άνθηση, καρπόδεση και γενικά στη συνολική παραγωγή της ελιάς. Έλλειψη Βορίου (Β) παρατηρείται τόσο σε νεαρά όσο και σε αιωνόβια δέντρα. Πολλές χλωρώσεις (κιτρινίλες) που παρατηρούνται στα δέντρα σε κορυφαία φύλλα οφείλονται σε έλλειψη Βορίου (Β). Μεγάλη έλλειψη από το στοιχείο αυτό μπορεί να προκαλέσει ακόμα και ξήρανση μικρών ή και μεγαλύτερων κλάδων και να οδηγήσει σε πλήρη ακαρπία. Συνίσταται να προστίθεται είτε στη βασική λίπανση με μορφή βόρακα (250-500γρ. δέντρο), είτε ως συστατικό βασικής λίπανσης με περιεκτικότητα του λιπάσματος σε βόριο έως 0,6% Επίσης μπορεί να προστεθεί και με ψεκασμό την περίοδο της άνθησης – καρπόδεσης. Το στάδιο αυτό (άνθηση-καρπόδεση ) είναι το πιο κρίσιμο στάδιο κατανάλωσης βορίου.

Παρενιαυτοφορία της ελιάς.

Είναι το φαινόμενο όπου ενώ το ελαιόδεντρο βρίσκεται σε πλήρη καρποφορία (βεντέμα) και παράγει ικανοποιητικά, την επόμενη χρονιά παρατηρείται απότομα πτώση της παραγωγής που δεν οφείλεται σε παθολογικά ή σε κλιματολογικά αίτια Το φαινόμενο είναι πιο έντονο σε μη ποτιστικούς ελαιώνες. Μείωση της έντασης του φαινόμενου της παρενιαυτοφορίας μπορεί να γίνει με κατάλληλες τεχνικές κλαδέματος και λίπανσης από τον παραγωγό.
Ελιά - Olea europaea, Oleacea
Συνοπτικά:
Α. Κλάδεμα: Τα ενήλικα δέντρα πρέπει κάθε χρόνο να κλαδεύονται μέτρια (καθάρισμα) γιατί:
Το κλάδεμα ευνοεί την παραγωγή νέας καρποφόρας βλάστησης.
Αφαιρούνται όλοι οι ξηροί και μη καρποφόροι βλαστοί που είναι αποτέλεσμα σκιάσεως.
Περιορίζονται οι διαστάσεις του δέντρου και αυξάνεται ο φωτισμός.
Πρέπει να γίνεται αφαίρεση λαίμαργων βλαστών κυρίως από εσωτερικό της κόμης του δέντρου και ανανέωση στις παραγωγικές ποδιές περιφερειακά με αφαίρεση όλων των ξερών βλαστών.
Εποχή κλαδέματος: Αμέσως μετά τη συλλογή του ελαιοκάρπου και πριν την έναρξη έκπτυξης της νέας βλάστησης.
Μην ξεχνάτε: Στις πυκνοφυτεμένες ελιές (λιγότερο από 7 x 7 ) δεν είναι λύση το αυστηρότερο κλάδεμα. Το μόνο που μπορεί να αυξήσει την παραγωγή στην περίπτωση αυτή είναι η εκρίζωση μερικών δέντρων.
Το ξύλο είναι η μεγάλη “αποθήκη” της ελιάς. Πριν κλαδέψετε ξύλο να είστε σίγουροι ότι δεν μπορείτε να το αποφύγετε (πρδ. όπως στο κλάδεμα ανανέωσης).
Μετά το κλάδεμα να γίνεται πάντα ένας ψεκασμός με χαλκούχο σκεύασμα. Έτσι δεν αυξάνεται η προσβολή από τους γνωστούς όγκους – καρκινώματα και προστατεύεται το δέντρο από πολλά άλλα προβλήματα.
Β. Λίπανση: Παρά το γεγονός ότι η καλλιέργεια της ελιάς είναι τόσο ανεπτυγμένη και αποδίδει γενικά καλή πρόσοδο στον παραγωγό είναι ίσως η λιγότερο “λιπασμένη” καλλιέργεια. Αυτό οφείλεται σε πολλούς παράγοντες. Μετά από χρόνιες παρατηρήσεις μπορούμε να κάνουμε τις παρακάτω ενδεικτικές προτάσεις για αρδευόμενους ελαιώνες με μέση παραγωγή 50-80 κιλά καρπού/δέντρο:
Βασική λίπανση με κάλιο, βόριο και φώσφορο (ανά 3-4 έτη ο φώσφορος) την περίοδο Νοεμβρίου-τέλη Δεκεμβρίου,
  1. Επιφανειακή λίπανση με άζωτο την περίοδο από τέλη Ιανουαρίου-αρχές Μαρτίου,
  2. Διαφυλλικός ψεκασμός με βόριο και άζωτο προανθικά,
  3. Διαφυλλικός ψεκασμός με βόριο και κάλιο στο τέλος της καρπόδεσης,
  4. Υδρολίπανση με άζωτο αμέσως μετά την καρπόδεση,
  5. Υδρολίπανση με νιτρικό ή θειικό κάλιο περί τα μέσα- τέλη Ιουλίου,
  6. Υδρολίπανση με άζωτο αρχές Σεπτεμβρίου,
Σύνολο μονάδων/δέντρο/έτος: Ν: 1350 γρ., P2O5: 200 γρ., K2O: 960 γρ.
Κόστος: Για όλες τις παραπάνω λιπάνσεις ενδεικτικό κόστος αγοράς λιπασμάτων είναι λιγότερο από 3 ευρώ/δέντρο (1,2Kgr ελαιολάδου). Εάν το κόστος ή τα συνακόλουθα έξοδα (εργατικά-άρδευση κ.λ.π.) των παραπάνω είναι πολλά μπορεί εναλλακτικά να γίνουν μόνο οι εφαρμογές 1,2,3,6 που κρίνονται πιο απαραίτητες με σύνολο κόστους από 2,0-2,2 euro. Ας μην ξεχνάμε ότι σήμερα το μέσο σύνηθες κόστος λίπανσης / ενήλικο δέντρο είναι 1,2-2,5 euro / δέντρο.
Με άξονα τις παραπάνω ενδεικτικές τεχνικές και πάντα σε συνεργασία με το γεωπόνο μπορεί ο καλλιεργητής να αναμένει μία σταδιακή αύξηση της απόδοσης των ελαιοδέντρων και ταυτόχρονα σταδιακή μείωση του φαινόμενου της παρενιαυτοφορίας ώστε να επιτευχθεί το καλύτερο, κατά το δυνατό, οικονομικό αποτέλεσμα.
http://kastania-pierias.blogspot.gr/2016/04/t.html

www.gardenguide.gr

Inside The High-Tech Farm Growing Kale In An Old Paintball Arena

NEWARK, New Jersey — David Rosenberg is trying to build an agricultural empire out of an old paintball arena in a blighted urban neighborhood about 45 minutes outside Manhattan.
Needless to say, Rosenberg, the chief executive of Aerofarms, an indoor farming startup growing organic leafy greens without sunlight or soil, has his work cut out for him.
But so far, the pieces seem to be falling into place.
Though limited, the current growing operation produces enough kale, watercress, arugula and other leafy greens to feed a few restaurants and ShopRite supermarkets in the area. Next month, the 12-year-old company is set to open its new 70,000-square-foot headquarters, just two blocks away. That project, which broke ground only two months ago, is transforming a former steel mill into the world’s largest indoor vertical farm.
“Our mission is to build farms in cities all over the world,” Rosenberg recently told The Huffington Post. “We are very much building the infrastructure not to build one, two or three farms but to build 20, 30 or 50 farms.”
Indoors farming has long been touted as a way to address two major problems. The first is macro-level and lofty: How will we, the Earth’s 7.4 billion (and counting) humans, go about feeding ourselves in a changing world? The second is more immediate: How do you get fresh, healthy produce to people in urban food deserts, where diet-related conditions like diabetes and obesity run rampant?
The answers to those questions could be a gold mine. By 2050, the world’s population is projected to rise to between 9 billion and 10 billion people. Those numbers, coupled with income growth across the world, could result in more than a 70 percent increase in demand for food by that year, according to a report by the World Bank. Making matters worse, the unpredictable and increasingly extreme weather, droughts and flooding that come of climate change are expected to grow more intense in the coming decades, as greenhouse gas emissions continue to warm the planet.
Alexander C. Kaufman/The Huffington Post
Heads of red romaine lettuce are seen in their final stage of growth at Aerofarms’ growing facility in Newark.
In places where extreme weather, flooding and desertification threaten agriculture — think sub-Saharan Africa, the Middle East and Southeast Asia — farming techniques like those used by Aerofarms could take off.
“You have to look around the world and find out whose food supply is most threatened by climate change — it’s about who really needs it, versus who could probably survive at least another 100 years without urban agriculture dominating the landscape,” said Dickson Despommier, an emeritus professor of microbiology at Columbia University who hosts a podcast on indoor farming. “For the most part, farmers are unable to move their farms when the climate changes to the point where they can no longer grow what they were growing before.”
Rosenberg said there is a “50 percent chance” the company will announce its first overseas project by the middle of next year.
To be sure, Aerofarms is no panacea. After 12 years at it, the company seems to have created a solid model for growing nutrient-rich leafy greens in urban spaces. But it’s too small-scale to grow large cash crops like soybeans, corn and wheat — all of which are among the more environmentally taxing food sources. Plus, there are apparent obstacles to growing fruits and tubers. Consider this calculation that Stan Cox, a senior scientist at the nonprofit research group the Land Institute, offered in an essay for Alternet in February: 
Based on figures in a 2013 paper published by indoor plant-growth expert Toyoki Kozai of Japan’s Chiba University and on the assumption of efficient LED lighting, I estimate that plants like potato or tomato that produce a fleshy food product require about 1,200 kilowatt-hours of electricity for each kilogram of edible tissue they produce, not counting the water stored in the food.
That requirement approximates the annual electricity consumption of the average American home refrigerator — and that’s a big energy bill to produce just two and a quarter pounds of food dry matter. This kind of thing could not be scaled up very far.
Ultimately, the world’s looming agricultural crisis is going to require a patchwork of solutions. The sheer fact that they are indoors, protected from even the most volatile environments, gives farming units like Aerofarms’ serious potential in the long term. But in the short term, can this method provide a better alternative to greens harvested in the so-called “salad bowl of America” — that is, in Northern California, where most of the country’s arugula, kale and lettuce is grown?
Pared down to its bare essentials, Aerofarms operates on a straightforward aeroponic design, using mist and carefully regulated LED lighting to grow plants without soil or another substrate. Seeds are sown into reusable growing cloths, each made from about 24 recycled plastic bottles, that are then stretched over tray-like frames. After the seeds germinate, the contraption is inserted into one end of a two-story growing tower, where the roots are regularly misted with water infused with microbes and other nutrients the plants would normally suck from the dirt around their roots. The plants then embark on an assembly line of photosynthesis, traveling down the rows of the growing tower over the course of two weeks. When they emerge on the other end, each tray is bursting with full-size edible greens.
Aerofarms
Aeroponics is just one form of indoor farming. 
But Aerofarms’ produce isn’t like the stuff that’s sold in most stores after being plucked from fields in California. (For one things, the company only grows about half a dozen different crops, at least for now.) Aerofarms’ greens are grown to emphasize specific flavors and textures. The mizuna, for instance, has a mustardy kick. Aerofarms grew it that way. The baby kale is almost nutty. There was no bitter chemical residue to clean off before eating.
“We grow without pesticides, herbicides, fungicides or GMOs — we just give the plant what it wants at the root structure,” Rosenberg said. “They don’t need nutrients at the leaves, so there’s nothing to wash off.”
With its aeroponic technology, Aerofarms is betting that perfecting the leafy green is simply a matter of nurture over nature. There’s no need to tweak the DNA or add artificial chemicals, the company says, when you can create the ideal environment to promote certain traits in the plant.
In a conference room at the paintball-arena-turned-growing-facility — where Aerofarms grows the crops sold in Newark in three towers stacked two stories high with plants — co-founder Marc Oshima pinched a few sprigs of watercress and popped them into his mouth like an hors d’oeuvre.
“At home, we eat this instead of popcorn,” the chief marketing officer said, going back for seconds.
One of the main criticisms of indoor farming is that without soil or sun, flavor suffers. Aerofarms’ fixation on taste may prove a competitive advantage as a bevy of competitors crop up around the country.
“It’s a shame that today we take the most highly nutritious category — leafy greens — and we supplement it with a lot of really fatty foods like salad dressing,” Rosenberg said. “Part of what we want to bring to society, and bring awareness of, is these greens in and of themselves. They’re not just nutritious. They’re all harbingers of taste.”
Alexander C. Kaufman/The Huffington Post
Two of Aerofarms’ growing towers.
Anyone who’s heard a seller at a farmers market or country fair talk about their crops should recognize the affection with which Rosenberg and Oshima tout theirs. But they’re just as much tech executives as they are farmers. Rosenberg started Aerofarms in 2004 after spending years working to reduce water waste with the architect and environmentalist William McDonough, a gig that made Rosenberg a regular in posh do-gooder circles like those at the World Economic Forum in Davos, Switzerland.
Aerofarms purports to use 95 percent less water than traditional farms, and says it gets 75 percent more crops per square foot of growing space than traditional field systems. To achieve that, the company has had to think of itself as a technology company as much as a farming firm.
“We’re spending big money on IT and our IT systems,” Rosenberg said. “We’re really calling it the heartbeat of the organization, in how it really touches on everything and pulls all the different pieces of the company together.”
Each of the three towers in the Newark facility is equipped with a circuit board, where sensors collect data and beam it back to the company’s servers.
“We had several ‘aha moments’ when we became Aerofarms — one of them was that, to be great on technology, we needed to be great on data,” Rosenberg said. “For a while, the company was selling farm equipment. But to be great on tech, you need good data. To get uncorrupted data, we needed to be the farmer. To be great at farming, we needed to be a leader in the technology space, because the industry is so new.” 

Source: http://www.huffingtonpost.com